Henk Hage

portrettenproject Long Stay TBS

Wie blij maken?

TrA 2, 8IX15/19IV16

TrA 2, 8IX15/19IV16

Als een sombere man aan mij vraagt: ‘Wil je een lijkend portret voor mij schilderen? Dan kan ik dat aan mijn moeder geven, ze is al vierentachtig’, kan ik dat nauwelijks weigeren. Dat gelijkenis niet de opdracht is of niet mijn manier van werken, doet dan niet ter zake. Ik wil die sombere man blij maken. Zijn moeder ook. Drie sessies werkte ik aan TrA 2 tot ik er min of meer tevreden over was. Het hoofd wat smaller dan het origineel, in de veronderstelling dat zowel model als moeder dat wel op  prijs zouden stellen. Het kon er  mee door volgens TrA.

Het bezoek van zijn moeder naderde. Toen Tra het portret kwam ophalen, was hij teleurgesteld. In het inmiddels geschilderde TrA 3 herkende hij zich veel meer.

TrA 3, 21XII15/4I16

TrA 3, 21XII15/4I16

Na vijf schildersessies was ik er inmiddels achter, dat mijn pogingen hem een plezier te doen niet tegen zijn somberheid op konden. Ik gaf hem voor zijn moeder dus toch het portret waarin ik aan de uiterlijke gelijkenis gewerkt had. Deze kon ik immers niet voor het project gebruiken.

Na moeders bezoek:

“Ik heb slecht nieuws, ze herkent mij er niet in. Ze wil het niet hebben”.

“Dat is heel jammer. Maar als je wilt, kun je het zelf houden”.

“Nee, ik hoef het niet”.

We spraken af dat hij nog een keer zou komen, met het bewuste portret, om er op door te werken. Het resultaat na een half uur werk is TrA 2, zoals het bovenaan te zien is. Een portret dat ik graag laat zien. Ik ben blij met de stevige verfstreken, gepenseeld met de intentie ‘weg ermee’.  De ontstaansgeschiedenis van dit schilderijtje doet me beseffen dat de portretschilder op de eerste plaats zichzelf blij moet maken.

P1100751

Met TrA 1 in het midden vormt dit een mooi geheel. Triptiek van een sombere man. Een somberheid die dagelijkse werkelijkheid is voor deze man in de Long Stay.

 

19 april 2016

19 april 2016

Het aantal lege paneeltjes op de wand met voltooide portretten slinkt. Als het mee zit, schilder ik in de loop van  mei het achtentachtigste portret.

Pijn

Boo 1, 4IV16

Boo 1, 4IV16

Een stille man. Mondjesmaat laat hij toch veel los over zijn leven. Al heel snel krijgt het eerste portret zijn gezichtstrekken. Ik zet het opzij en werk verder aan het tweede portret. Ook daar werk ik niet lang aan, gehinderd door pijn in mijn rug.

 

Boo 2, 4IV16

Boo 2, 4IV16

Boo 2 laat veel pijn zien, vooral in de ogen. Het is een wonder hoe meer dan een halve eeuw pijn in een paar minuten in wat vlekjes en lijntjes verf zichtbaar wordt. Als ik daar iets over opmerk reageert hij:

“Ja dat klopt wel, daar zit heel veel pijn”.

Met die rugpijn van mij valt het ineens heel erg mee… achteraf gezien ben ik blij dat ik daardoor niet langer aan deze portretten gewerkt heb. Volgende week komt Boo terug voor een derde portret.

Ook nu hou ik het om dezelfde reden kort.

 

5 april 2016

5 april 2016

Gisteren is er aan de abonnees van de Nieuwsbief per abuis een testbericht verzonden.  Mijn verontschuldiging daarvoor.

 

© 2017 Henk Hage

Up ↑